bóstwa lunarne

Tematy

gifoland

Kilka propozycji, skojarzeń:

-Echo trackiej bogini wód Bendis, plemiona te zostawiły dość czytelne ślady archeologiczne na pd.wsch. Polski.Bendis to bóstwo lunarne, wodne, płodnościowe, kobiece...rytuały związane są z mitem odradzania, a wiec utopienie się, moze jako samoofiara, potem natomiast ciekawe jakie odrodzenie, w jakiej postaci ? Syreny ?

-dziwne podobieństwo z nazwą plemion germańskich Wandalów oraz z funkcjonującą przez jakiś czas nazwą Wisły - Vandalus

-podobieństwo imienia Wanda, słowiańskiego "woda" i bałtyjskiego "undan"(woda w jęz.pruskim)

-Wanda, Venden, die Venden - tak nazywali Słowian Germanie, jako mieszkanców terenow na ktorych niegdys miały przebywac plemiona wenedyjskie...

Nyks (gr. Νύξ Nyksta – "Noc") – bogini i uosobienie nocy, córka Chaosu, siostra i żona Ereba, matka Hemery, Eteru, Charona, Nemezis, Tanatosa, Hypnosa, Mojr, Ker, Apate, Momosa i Erynii. Do jej atrybutów należały m.in.: ciemna szata, zawój wokół twarzy, wielkie skrzydła, wieniec z maków na głowie.
Bogini Nyks reprezentowała bóstwa lunarne. Przedstawiana była jako kobieta o czarnych, wielkich skrzydłach, odziana w ciemną szatę, z zawojem wokół twarzy i wieńcem z maków na głowie, która nocą przemierzała firmament na rydwanie w towarzystwie gwiazd. Wzbudzała strach, ale także szacunek, bowiem uznawano ją za najpotężniejszą spośród bogów.
Z małżeństwa zawartego z Erebem przyszły na świat : Hemera, Eter, Charon i Nemezis. Ze związku z Tartarem urodzili się synowie: Tanatos i Hypnos. Sama z siebie zrodziła: Mojry, Kery, Apate, Momosa i Erynie. Jej potomstwo było utrapieniem, ale również ukojeniem losu śmiertelnych.
Nyks uczestniczyła w gigantomachii, walczyła po stronie gigantów.
W starożytnej Grecji kult Nyks należał do rzadkości. Tylko w jednym miejscu – Megarze (związane ze świętą jaskinią w Karii), oddawano Nyks boską cześć. Jej siedziba znajdowała się w Hesperii (na zachodnich krańcach ziemi, poza krainą Atlasa).

Selene (gr. gr. Σελήνη Selēne, "Księżyc") – bogini i uosobienie Księżyca.
Uchodziła za córkę Hyperiona i Tei oraz siostrę Heliosa i Eos. Reprezentowała bóstwa lunarne, będące bóstwami uranicznymi (przyrody nieożywionej). Przedstawiana była jako "białolica" i uskrzydlona kobieta, odziana w świetlistą szatę, ze srebrnym sierpem Księżyca (półksiężycem). Przemierzała nocne niebo (po Heliosie i przed Eos) na rydwanie, zaprzężonym w parę białych koni lub mułów.
Była kochanką Zeusa, z którym miała córkę Pandię lub Herse. O względy bogini starał się Pan. Jego starania okazały się daremne albo ostatecznie została jego kochanką (otrzymała od niego w darze stado białych wołów). Selene zakochała się w młodym i pięknym pasterzu Endymionie.
W starożytnej Grecji kult Selene należał do rzadkości, bowiem utożsamiano ją z Artemidą i Hekate. Tylko w kilku miejscach (głównie na Peloponezie) jej oddawano boską cześć.

No tak...o filmie dyskusji nie podejmę...mnie się nie podobał...A pomysł powrotu Światowida...OK...Kiedyś na Śląsku robiłem duże widowisko Powrót bogów...tylko tak mówiąc prawdę...na naszych ziemiach Swentewita nie kultywowano...jesli już to bóstwa Lunarne...ja wiem że historię się tworzy...ale...:)

Z "Biżuteria północno-zachodnio-słowiańska we wczesnym średniowieczu" Hanny Kockiej-Krenz:
Cytat: Ozdoby północno-zachodnio-słowiańskie wytwarzane były z miedzi i jej stopów, srebra, rzadziej złota, ołowiu i cyny. Jeżeli przyjąć, że miedź i jej pochodne stanowiły namiastkę złota, a cyna i ołów - srebra, to mielibyśmy do czynienia z dwoma grupami metali o odmiennej kolorystyce. Złoto było metalem łączonym z bóstwem solarnym, męskim i wyrażało jego boskość, światłość, moc, niezniszczalność i mądrość. Słońce było uniwersalnym ojcem, wieczna obecnością, najwyższą męską mocą kosmiczną, sercem kosmosu i centrum poznania. Srebro natomiast wiązano z bóstwem lunarnym o aspekcie żeńskim, odnoszącym się do czystości (też panieńskiej) i jasności. W księżycu zawierała się całą kobieca moc, był on symbolem cyklicznego rytmu świata i jego odnowy.


Co o tym wszystkim myślicie?
Po przeczytaniu tego fragmentu przejrzałem wszystkie fotki ozdób jakie mam na komputerze - i mam mieszane uczucia.
Wydaje mi się, że ogólnie jest to dość prawdziwe, ale co powiedzieć na lunule z brązu - akurat brak innego materiału czy może jeszcze jakiś inny zabieg. A może cała ta teoria to zupełna bzdura. Zapraszam do dyskusji.

Moim ulubionym bóstwem jest słowiański Chors, Rogaty. Bóstwo lunarne, trochę złe, powiązane z zaświatami. Mam do niego sentyment

Woda
Odpowiada kierunkowi zachodniemu, porze zmierzchu i jesieni

Barwy: akwamaryna i kolor srebra.

Potęgowane przez żywioł wody zdolności parapsychiczne: intuicja, uzdrawianie, wróżenie - zwłaszcza z wody, objaśnianie snów, zdolność postrzegania duchów.

Cechy i właściwości żywiołu wody: współczucie, ład wewnętrzny, umiejętność łagodzenia konfliktów, wiedza podświadoma, zdolność do symbiozy z naturą, porami roku i cyklem życiowym.

Żywioł wody rządzi: miłością, stosunkami międzyludzkimi, przyjaźnią, snami, cyklem narodzin, śmierci i odrodzenia, rytuałami oczyszczenia, uzdrawianiem,' wykorzystaniem sił natury (zwłaszcza kryształów i wody święconej), magią wodną i księżycową, podróżami morskimi.

Bóstwa żywiołu wody: wszystkie bóstwa lunarne i morskie.

Duchy i stwory żywiołu wody: Najady, nimfy wodne. Żyją w jaskiniach koralowych na dnie morza, nad brzegami jezior i rzek, także, na mokradłach.

Kryształy żywiołu wody: akwamaryn. kalcyt, koral, jadeit, kamień księżycowy, fluoryt, perły, opal, turmalin.

Miejsca szczególnie związane z żywiołem wody: morza i oceany, rzeki, jeziora, stawy, święte strumienie i studnie, mokradła i tereny objęte powodzią.

Zwierzęta mocy: żaby, delfiny i ryby, zwłaszcza łososie.

Znaki zodiaku: Rak, Skorpion i Ryby. Znaki wody mogą wykorzystać symbole innych żywiołów: ziemi, by zapobiec marnotrawstwu; powietrza, by przezwyciężyć uprzedzenia i pogodzić sprzeczne racje; ognia, by ziścić marzenia.

Substancje i symbole związane z żywiołem wody: mleko, woda, krew, muszle morskie, wodorosty, wino, puchary i kielichy mszalne.

Magiczne substancje związane z żywiołem wody: woda. Woda święcona daje ochronę, używa się jej również w uzdrawianiu (kreśląc nią znak krzyża na czole pacjenta lub własnym) oraz rytualnego oczyszczania przedmiotów. Przygotowuje się ją, wlewając do szklanego lub kryształowego naczynia ,czystą wodę źródlaną i zostawiając ją w blasku słońca i księżyca na 24 godziny (od świtu do świtu dnia następnego; energia księżyca łączy się wtedy z energią słońca), najlepiej podczas pełni. Metoda szybka - zanurz w wodzie (na osiem godzin) kryształ czystego kwarcu i ametyst.

JAK ZWIĘKSZYĆ UDZIAŁ ŻYWIOŁU WODY W SWOIM ŻYCIU

- Przebywaj jak najdłużej nad morzem lub brzegiem rzeki, zwłaszcza wezbranej. Przed przypływem zapisz na piasku wszystko, co chcesz, by morze raz na' zawsze zabrało ze sobą z twojego życia. Gdy załamie się siódma fala przypływu, wrzuć do moria kawałek drewna i wezwij moce żywiołu.
- Wczesnym rankiem lub pod wieczór wybierz się na basen. Pływając lub unosząc się na wodzie, odpychaj od siebie wszystko, czego chcesz się pozbyć. Staraj się czerpać ze świeżej wody nowe nadzieje i możliwości.
- Pływaj w morzu o świcie lub przy świetle księżyca.
- Załóż kaskadę wodną, przyozdób ją kryształami, muszlami i roślinami. Słuchaj szumu płynącej wody zawsze, gdy znajdziesz się w rozterce lub zaczniesz rozpamiętywać minione troski.
- Małe akwarium z rybkami lub sadzawka ogrodowa (zwłaszcza ze złotymi rybkami - na Dalekim Wschodzie symbol dobrobytu) - to doskonałe obiekty medytacji.
- Czerp natchnienie z odbicia księżyca w lustrze wody. Możesz również z niego wróżyć

Perun
Jego imię pochodzi z całą pewnością wiąże się ze współczesnym rzeczownikiem: "piorun". Jest bogiem gromu, błyskawic i władcą burz. Słowianie uważali go władcę całego świata. Wyniesiony został do roli bóstwa naczelnego. Jego kult może sięgać nawet czasów wspólnoty indoeuropejskiej. Według Powieści dorocznej stał w Kijowie posąg Peruna ze srebrną głową i złotymi wąsami. Poświęcono mu dęby, co traktowano jako symbol siły i męstwa. W niektórych rejonach czczono go nawet jako boga wojny.


Chors
Możliwe, że jego imię wywodzi się od słowa "Książe", które u Słowian wiąże się ze słowem "Księżyc". Jak sama nazwa wskazuje jest to bóstwo lunarne - bóg nocy i księżyca, a czasem nawet jego personifikacja. Patron demonów leśnych i wodnych oraz wszelkiej maści innych potworów. Najprawdopodobniej bano się go. Przedstawiano go jako dziwne stworzenie z rogami. Zwykle jego postać występowała na święcącej tarczy księżyca.


Świętowit
Naczelne bóstwo plemienia Ranów. Czczone głównie w Arkonie na Rugii, pod postacią posągu o czterech twarzach. z rogiem w dłoni i mieczem u boku. Świętowit był uważany za boga lasu, urodzaju, słońca, ognia i prawdopodobnie wojny. Przy jego świątyni istniał skarbiec "Świętego konia", używanego przez kapłanów do wróżb. Kult Świętowita należał do najpóźniejszych, lecz najwyżej zorganizowanych wierzeń słowiańskich.


Swaróg
Jedno z głównych bóstw słowiańskich. Bóg ognia, nieba i słońca, uznawany za jego stwórcę i władcę. Czczono go na terenach całej słowiańszczyzny. Był także patronem kowalstwa.


Swarożyc
Syn Swaroga. Także bóg ognia. Oddawano mu dużą cześć i składano mu ofiary, czasem nawet ze zmarłych. Bano się jego gniewu, ponieważ wierzono iż rozłoszczony może sprowadzić na ludzi nieszczęście i pożary. Utożsamiali go z płomieniami ognia.


Weles
Bóstwo czczone głównie przez Słowian wschodnich. Jego kult wywodził się prawdopodobnie z pradawnego kultu bydła rogatego. Przedstawiano go jako ubranego na czarno starca z rogami. Wierzono iż mógł przybierać postać czarnego kozła. Był bóstwem magii, zjawisk nadprzyrodzonych i przysięgi. mógł być również bogiem poetów i muzyki.


Dadźbóg
Bóg słońca i ognia, syn Swaroga. Czasem identyfikowany ze Swarożycem. Mógł być zatem bóstwem ogólnosłowiańskim. Zapewniał szczęście i dostatek.


Mokosz
Bóstwo najprawdopodobniej rodzaju żeńskiego, otoczone czcią u Słowian wschodnich. Patronka kobiet i bogini płodności oraz urodzaju. Przez niektórych uważana za demona. W folklorze północno-ruskim demon Mokosz opiekował się strzyżeniem owiec i przędzeniem lnu. Istnieje też pogląd, iż Mokosz była pradawnym bóstwem kobiecym, małżonką naczelnego boga patriarchalnego.



Powered by MyScript