bougainvillea-krzew

Tematy

gifoland

Pochodzenie: Brazylia.

Opis: inaczej "kącicierń". Krzew/pnącze (3-5 m) z rodziny nocnicowatych. Liście ma długie i skórzaste, kwiaty drobne, żółte, o efektownych przykwiatkach. Do najchętniej uprawianych należą bugenwilla gładka (Bougainvillea glabra) o przykwiatkach purpurowych lub fioletowych oraz bugenwilla okazała (Bougainvillea spectabilis) - o przykwiatkach różowoczerwonych bądź białych.

Stanowisko: słoneczne, roślina znosi nawet silne słońce. W mieszkaniu wskazane miejsce przy południowym lub wschodnim oknie.

A te sa "florydzkie" hehe...



BAMBUS (Bambusa)
stanowią grupę roślin z dużej podrodziny bambusowatych należącej do rodziny traw. Są w obrębie tej rodziny najbardziej zróżnicowaną grupą. Spotkać w niej można zarówno gatunki karłowe, dorastające do kilkudziesięciu lub zaledwie kilkunastu cm, jak i olbrzymie formy drzewiaste osiągające powyżej 30 m wysokości, z pojedynczymi łodygami o średnicy 30 cm. Wyróżniono około 600 ich gatunków. Botanicy pogrupowali je w 50 botanicznych rodzajów. Te hodowane w domu i w ogrodzie należą do rodzajów: Bashania, Phyllostachys, Fargesia, Indocalamus, Pseudosasa, Pleioblastus, Semiarudinaria, Shibatea - pod takimi nazwami można znaleźć je w sklepach. Większość tych efektownych roślin można hodować zarówno w ogrodzie jak i w domu, jako karłowe odmiany. Wymagają zacisznego, słonecznego lub półcienistego miejsca. Lubią wilgoć, ale nie zalanie wodą.


BAZYLIA (Ocimum)
Bazylia jest uprawiana na całym świecie jako roślina jednoroczna. Istnieje wiele gatunków bazyli z różnymi walorami smakowymi. Uprawa bazyli zależy od wielu czynników środowiska, takich jak temperatura, położenie geograficzne, gleba czy ilość opadów atmosferycznych. Jej gruby, rozgałęziony korzeń produkuje krzaczaste łodygi rosnące do wysokości 30-60cm. Liście bazyli różnią się kolorami. Mogą być od białego do czerwonego koloru z purpurowym odcieniem.
Bazylia, jeśli jest uprawiana w domu jako zimowa roślina, musi być sadzona płytko w małych doniczkach ze spulchnioną dobrze ziemią. Umieścić doniczki w ciepłym, dobrze oświetlonym miejscu. Rośliny wymagają co najmniej 5 godzin światła słonecznego lub 12 godzin światła sztucznego dziennie. Lubią obfite podlewanie.


Bratek (Viola wittrockiana)
Inaczej fiołek ogrodowy.gatunek rośliny dwuletniej z rodziny fiołkowatych (Violaceae). Mieszaniec; powstał w wyniku skrzyżowania trzech dzikich gatunków fiołka: fiołka trójbarwnego (V. tricolor), fiołka żółtego (V. lutea) i fiołka ałtajskiego (V. altaica). W Polsce bardzo często jest uprawiany jako roślina ozdobna.
Uprawa: nasiona wysiewa się w końcu czerwca – początku lipca, pikuje do rozsadnika; na stałe miejsce wysadza się na początku września lub na wiosnę następnego roku. Sadzonki są w dużym stopniu mrozoodporne, ale dobrze jest okryć je na zimę gałązkami drzew iglastych. Roślina nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub półcienistym. Kwitnie bardzo długo – od kwietnia do końca czerwca. Po przekwitnięciu należy ją usunąć.


Bugenwilla (Bougainvillea)
W ciepłym klimacie bugenwilla kwitnie bardzo obficie i sprawia niezwykłe wrażenie. Jej 3-4-metrowe pędy wspinają się za pomocą cierni wyrastających w kątach liści. Niekiedy ma formę rozłożystego krzewu lub strzyżonego żywopłotu. W ogrodach i doniczkach uprawia się bugenwillę gładką (B. glabra), okazałą (B. spectabilis), mieszaniec B. x butteana, a także odmiany wymienionych gatunków. U nas bugenwilla pojawia się w maju, kiedy zaczyna kwitnąć. Można ją kupić prowadzoną jako pnącze lub jako małe drzewko. Najczęściej sprzedawane są odmiany różowofioletowe. W mieszkaniu bugenwilla najlepiej się będzie czuła tuż przy południowym lub wschodnim oknie. Pamiętajmy jednak, że pokój trzeba latem często wietrzyć, by przegrzana roślina nie uległa poparzeniu. Doskonałym miejscem jest przydomowa szklarenka (ogrzewana zimą), oranżeria albo zimowy ogród. Warto tam posadzić roślinę pod ścianą przy wysokiej kracie, by rosła aż pod dach.

BUGENWILLA - Bougainvillea
  Pochodzi ze zwrotnikowej i podzwrotnikowej części Ameryki Południowej, kto jednak zobaczy bugenwillę w czasie kwitnienia, zwykle natychmiast zadaje pytanie, co robić aby mieć tę piękną roślinę we własnym mieszkaniu. Bugenwilla jest pnączem lub długopędowym krzewem. Jej kwiaty w sensie botanicznym nie mają wartości zdobniczej, są jednak podparte dość dużymi tzw. przykwiatkami(podsadkami) o pięknych barwach i odcieniach — od białego przez żółopomarańczowe, czerwone, karminowe, różowe, purpurowe, do głęboko fioletowych, czasem także żyłkowanych. Podsadki zawsze są trzy i otaczają 3 kwiatki właściwe. Taki “kwiatek” zwykle zebrany jest w grupę składająca się z trzech takich “kwiatków”. Są odmiany gdzie te “kwiatki” zebrane są w sporą kiść. Ponieważ umieszczone są one dość licznie wzdłuż pędu u kwitnącej rośliny z pewnej odległości prawie nie widać liści. Duże, kwitnące egzemplarze sprawiają niezatarte wrażenie.

W uprawie znajdują się właściwie 3 gatunki oraz ogromna ilość odmian mieszańcowych.

Bugenwilla gładka - Bougainvillea glabra – opisana około 1850.r.
LIŚCIE: są eliptyczne w kształcie, gładkie i błyszczące.
PODSADKI: dość zróznicowane w wielkości i kształcie. Zwykle są trójkątne w kształcie, a kolory w odcieniach fioletu lub różowoliliowe. Białe występują najczęściej jako wpólna barwa z różowo-filoletowymi.
CIERNIE: są małe i zakrzywione na końcach.
KWIATY: są białe, z lekkim kremowym odcieniem.
POKRÓJ: zwykle zimozielone pnęcze o dość szybkim wzrośnie. W naturze może powtarzać kwitnienie.
UWAGI: Rośliny otrzymane z nasion wykazują duża zmienność także w kolorze podsadek. Ogólnie jest dość podobna do B. spectabbilis . Najłatwiej dostrzegalną różnicą jest brak owłosienia na dolnej stronie liści.

Bugenwilla peruwiańska - Bougainvillea peruviana – wiecznie zielone pnącze opisane około 1810 r.. Jego cechą charakterystyczną jest zielonkawy kolor kory.
LIŚCIE: są gruszkowate w kształcie i gładkie. Długość liścia jest dość znaczna w stosunku do jego szerokości.
PODSADKI: są od fiolewych do różowych o zaokrąglonych końcach. Powierzchnia podsadek często jest pofalowana lub lekko pomarszczona.
CIERNIE: są krótkie i dość proste.
KWIATY: są żółte.
POKRÓJ: Ma mniejszą skłonność do krzewienia. Ma wolniejszy wzrost niż gatunek poprzedni. Może powtórzyć kwitnienie jeśli zapewni się suchy okres przejściowy.
UWAGI: B. peruviana jest najbardziej stałym gatunkiem i ma niewiele odmian. Także rozmnażana z nasion wierniej powtarza cechy gatunkowe.

Bugenwilla okazała - Bougainvillea spectabilis – była najwcześnie opisanym gatunkiem bo już w 1798 r. Jej cechą charakterystyczną są owłosione liście.
LIŚCIE: są duże i głównie gruszkowate. Czasem mają pofalowane brzegi. Dość mocne owłosienie na spodniej stronie liścia.
PODSADKI: są zwykle w odcieniach czerwonego, ciemno różowego lub ciemnego fioletu.
CIERNIE: są duże i mogą być zakrzywione.
KWIATY: mają zwykle taką śmietankową biel.
POKRÓJ: dość łatwo się krzewi i może być prowadzona w postaci drzewa. Praktycznie kwitnie tylko raz, chyba że zdoła się zapewnić okres chłodu i suchości przy intensywnym oświetleniu.
UWAGI: mylona z B. glabra.



Powered by MyScript